42 - وَ لَقَدْ أَرْسَلْنا إِلى أُمَمٍ مِنْ قَبْلِكَ فَأَخَذْناهُمْ بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَتَضَرَّعُونَ ما پيش از تو بسوى گروه‌هائى پيغام فرستاديم و آنان را به ترس و شمشير و تنگى و بدحالى گرفتار كرديم تا شايد تضرّع و زارى كنند . 43 - فَلَوْ لا إِذْ جاءَهُمْ بَأْسُنا تَضَرَّعُوا وَ لكِنْ قَسَتْ قُلُوبُهُمْ وَ زَيَّنَ لَهُمُ الشَّيْطانُ ما كانُوا يَعْمَلُونَ . پس چرا هنگامى كه عذاب ما به آنها رسيد تضرّع و زارى نكردند كه بلا از آنان دور شود ؟ ليكن دلهاى آنان سخت گشت و شيطان كارهايشان را به نظر خوب جلوه داد . 44 - فَلَمَّا نَسُوا ما ذُكِّرُوا بِهِ فَتَحْنا عَلَيْهِمْ أَبْوابَ كُلِّ شَيْءٍ حَتَّى إِذا فَرِحُوا بِما أُوتُوا أَخَذْناهُمْ بَغْتَةً فَإِذا هُمْ مُبْلِسُونَ . پس چون آنچه به آنها يادآورى كرده بودند فراموش نمودند ! ما درهاى هر چيزى را به روى آنها گشوديم تا آنكه به‌آنچه رسيدند شاد شدند ناگاه آنها را به عذاب گرفتيم و در آن حال ايشان نااميد شدند . 45 - فَقُطِعَ دابِرُ الْقَوْمِ الَّذِينَ ظَلَمُوا وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ . پس بيخ و بن ايشان كه ستمگر بودند بريده شد و سپاس مر خداى عالميان راست . 46 - قُلْ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ أَخَذَ اللَّهُ سَمْعَكُمْ وَ أَبْصارَكُمْ وَ خَتَمَ عَلى قُلُوبِكُمْ مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِهِ انْظُرْ كَيْفَ نُصَرِّفُ الْآياتِ ثُمَّ هُمْ يَصْدِفُونَ . بگو ( اى محمّد ) چه مىبيند اگر خداوند شنوائى و بينائى را از شما گرفت و مهر به دلهاى شما زد ؟ كيست جز خداى يگانه كه آنها را بشما باز گرداند ؟ درنگر ( اى محمّد ) چگونه سخنان را براى آنان بيان مىكنيم و آنان از پذيرفتن آن سر باز مىزنند ! 47 - قُلْ أَ رَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتاكُمْ عَذابُ اللَّهِ بَغْتَةً أَوْ جَهْرَةً هَلْ يُهْلَكُ إِلَّا الْقَوْمُ الظَّالِمُونَ بگو چه مىبيند اگر ناگهان در نهان يا آشكار عذاب خدا بر شما نازل شد ؟ و هلاك نمىشوند جز گروه ستمكاران . 48 - وَ ما نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَ مُنْذِرِينَ فَمَنْ آمَنَ وَ أَصْلَحَ فَلا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ . ما فرستادگان را نفرستاديم جز بشارت‌دهندگان و بيم‌دهندگان ، پس كسانى كه ايمان آوردند و كردار خود را نيك كردند فرداى قيامت آنان را نه بيم است و نه اندوه ! 49 - وَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآياتِنا يَمَسُّهُمُ الْعَذابُ بِما كانُوا يَفْسُقُونَ . و كسانى كه سخنان ما را دروغ شمردند ، عذاب به آنان خواهد رسيد به سبب آنچه نافرمانى و فسق مىكردند . 50 - قُلْ لا أَقُولُ لَكُمْ عِنْدِي خَزائِنُ اللَّهِ وَ لا أَعْلَمُ الْغَيْبَ وَ لا أَقُولُ لَكُمْ إِنِّي مَلَكٌ إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا ما يُوحى إِلَيَّ قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الْأَعْمى وَ الْبَصِيرُ أَ فَلا تَتَفَكَّرُونَ . بگو ( اى محمّد ) من نمىگويم كه خزينه‌هاى خدا نزد من است و نمىگويم كه من علم غيب دارم و نمىگويم كه من فرشته‌ام ، من پيروى نمىكنم جز آنچه به من وحى مىرسد : بگو آيا كور و بينا باهم مساوى است ؟ آيا نمىانديشيد ؟ ( تفسير ادبى و عرفانى ) 40 - قُلْ أَ رَأَيْتَكُمْ إِنْ أَتاكُمْ عَذابُ اللَّهِ . آيه . مسكين فرزند آدم كه قدر اين لطف را نمىداند و خطر ( بزرگى ) اين عزّت نمىشناسد ، در اين آيت هم اظهار عزّت و جلال و بىنيازى خود از بندگان است ، هم تعبيهء لطف و افضال و نثار رحمت بر ايشان . مىفرمايد : اگر به خداوندى خود از روى عدل بر اين مردم بطشى نمايم ، كيست كه آن بطش را از آنان باز دارد و به فرياد ايشان رسد ؟ اگر از كمين‌گاه غيب ناگاه علم رستاخيز بيرون آريم ، اين بندگان